ICT bedrijven Acer en Fujitsu Siemens laten hun producten in China en op de Philippijnen maken onder slechte arbeidsomstandigheden.

SOMO onderzocht negen fabrieken in China en de Filipijnen, die onderdelen leveren voor Acer en Fujitsu Siemens Computers. De arbeidsomstandigheden in deze fabrieken blijken ronduit erbarmelijk. Onderzoekster Esther de Haan van SOMO licht toe: “Werknemers in China en de Filippijnen draaien werkweken van 70 tot 84 uur en hebben in toptijden zelden een dag vrij. De salarissen zijn niet toereikend om in het levensonderhoud te voorzien en voor de gemaakte overuren wordt geen adequate vergoeding gegeven. Acer en Fujitsu Siemens Computers laten hun producten in deze fabrieken maken, maar ze nemen geen verantwoordelijkheid voor de arbeidsomstandigheden en nemen geen adequate maatregelen om de situatie te verbeteren.”

Ook stuitte het onderzoek van SOMO op hachelijke gezondheidssituaties in de fabrieken. Er wordt, veelal onbeschermd, gewerkt met giftige chemicaliën in slecht geventileerde ruimtes. Werknemers klagen over misselijkheid, duizeligheid en huidallergieën. Werknemers wordt de kans ontnomen om voor zichzelf op te komen via een vakbond; in de Filippijnen zorgt het management er met dreiging tot ontslag voor dat werknemers te bang zijn om zich te organiseren, en in China kunnen arbeiders zich alleen maar aansluiten bij de staatsvakbond.

De productie wordt in toenemende mate uitbesteed door de grote merken en er is gebrek aan transparantie in de toeleveringsketens. Recent stelde de elektronica industrie een gedragscode op voor de hele sector. Deze code is een stap in de goede richting, hoewel hij op veel vlakken nog aangescherpt moet worden. Acer en Fujitsu Siemens Computers behoren echter niet tot de bedrijven die de code hebben onderschreven. Ook in de eigen gedragscodes van Acer en Fujitsu Siemens Computers wordt niet ingegaan op sociale aspecten. Wel hanteren beide bedrijven richtlijnen voor milieukwesties.

In reactie op het onderzoek van SOMO, lieten Acer en Fujitsu Siemens weten zich niet verantwoordelijk te voelen voor arbeidsomstandigheden bij toeleveranciers. Het niet erkennen van hun ketenverantwoordelijkheid laat zien dat beide bedrijven nog weinig besef hebben van maatschappelijk verantwoord ondernemen en dat zij hierin ernstig tekort schieten, juist omdat in deze sector nog weinig in eigen beheer geproduceerd wordt.